تبليغاتX
شعر نو گفته های من و شاید غزلهای او

شعر نو گفته های من و شاید غزلهای او

گفته های دلی خسته ( غزل، دو بیتی، سپید، ترانه و و و)

(( موج خسته ))

ساعت کهنه دیواری

حرف از لحظه تلخ جدایی میزند

نگاه درون آینه

بارانی از فریاد خواهش می بیند

و باز هم موجهای خسته چشمانم

چهره او را با انعکاسی شاد

نشان این دل خسته می دهند.

                                                                   ۲۰۰۸

 

+نوشته شده در شنبه بیستم بهمن 1386ساعت21:57توسط الناز غیابی | |

(( غروبهای غمگین))

غروبها وقتی دل خورشید

درست مثل غروب رفتنت خون میشود

چشمانم پر از حسرت و خواهش می شوند

رهسپار دیار پاکی از باران می شوند

                                                                    ۲۰۰۸ 

 

+نوشته شده در پنجشنبه هجدهم بهمن 1386ساعت20:12توسط الناز غیابی | |

(( شهر سبز ))

 

در رهگذر باد

 

عابری از جنس برگ می گذرد از بادی عشق

 

تا قهرمانان را بیدار کند

 

سبزپوشان زمین می کشانند سایه ها را در باد

 

چشم ها خیره به دشت

 

بوی هیچ گل صدای آشتی نمی دهد

 

شب دشت را لبخند فانوس غم روشن می کند

 

مجالی نیست برای ماندن

 

مجالی نیست برای جبران

 

دل دشت خراب تر از این نمی شود

 

دشت گذرگهی است برای رسیدن به شهر سبز

 

چشمانم پاسخ نمی دهند

 

شهر سبز را به من نشان نمی دهند

                                                         1383

 

+نوشته شده در دوشنبه پانزدهم بهمن 1386ساعت21:20توسط الناز غیابی | |

(( شب هجران ))

نمی دانم چرا این عمر با ما این چنین کرد

سر ما را به ناچار در این بازار بی رحمی فرو کرد

بهار عشق را در ما چنین کرد

صدای عشق را در نطفه خف کرد

چراغ روشنی را کشت در ما

گل خشبوی ما را در شب هجران تلف کرد

                                                             ۱۳۸۲

+نوشته شده در پنجشنبه یازدهم بهمن 1386ساعت19:58توسط الناز غیابی | |

 

((نشنیدی))

صدایت زدم

نشنیدی

التماست کردم

نشنیدی

برایت زار زار گریه کردم

نشنیدی

اسمت را فریاد زدم

نشنیدی

آرام ، آرام در خود شکستم

صدای شکستنم را هم نشنیدی

آیا باز هم باید باور کنم

که هنوز مرا دوست داری؟

                                                 ۲۰۰۸

+نوشته شده در سه شنبه دوم بهمن 1386ساعت17:28توسط الناز غیابی | |

 

(( باز هم))

باز هم همچون همیشه

همه چیز نادرست احساس میشود

همچون قایقی کاغذی در دریا

و باران در پی ام میبارد

و مرا تنها نمی گذارد

برای خود نمی توانم شکایتی کنم

زیرا من تنها کسی نیستم

که تنها زیر قطره های باران قدم میزنم

                                                              ۲۰۰۷

+نوشته شده در دوشنبه یکم بهمن 1386ساعت20:31توسط الناز غیابی | |