تبليغاتX
شعر نو گفته های من و شاید غزلهای او

شعر نو گفته های من و شاید غزلهای او

گفته های دلی خسته ( غزل، دو بیتی، سپید، ترانه و و و)



(( سیب ))


نمی دانم مزه کدام سیب امروز خاطرم را اینگونه ملس کرده؟؟؟!!!

فصل کوتاه خاطره عشق افکارم را پریشان کرده

و باز هم گاه و بی گاه وقت خوابیدن خورشید دلم می گیرد

شبهای مهتابی مرا به یاد یار تا ناکجای شهر جدایی می برد

و باز در ذهنم رودهای خالی از عشق طغیان می کنند

باز هم سفری به خاطرات نه چندان دور می کنم

حال به یاد می آورم .........

آن سیب همان سیب عشق در میان دستان فریب کار تو بود.

                                                                                           2008
 

+نوشته شده در یکشنبه بیست و ششم خرداد 1387ساعت22:55توسط الناز غیابی | |

(( تو ))

تو مهربانتر از بوسه باد بر تن خشک درختی

تو همان زمزمه عشق در گوش خیالی

تو روحت سبز، مانند بهاری

تو تک ستاره آسمان خالی دل منی

تو همان صلح کلمه در ذهن منی

اما نه .......

تو همان غارتگر جاده عشق هستی

تو سخت تر از یک طوفان دنیایم را بهم ریختی

چه بیهوده رویای وصل را

میان قلبهایمان رنگی کشیدم

هنوز رنگی خشک نشده، رویاهای حبابی من نابود شدند!!!

                                                                                                     ۲۰۰۸

+نوشته شده در جمعه بیست و چهارم خرداد 1387ساعت12:55توسط الناز غیابی | |

(( دوستت دارم ))

دوستت دارم یه عالمه

هر چی بگم بازم کمه

بازم میگم تا بدونی

دوستت دارم اینو خودت خوب میدونی

اول و آخرین نفر خودت شدی تو زندگیم

تنها امید من تویی تو لحظه های خستگیم

آی تو که زندگیم شدی

نوری توی شبهام شدی

دل به تو داده این دلم

بگو تو ام نمی شکنیش

پر از ترانه است این دلم

بهت میدم تا بخونیش

با بودنت امید میدی به لحظه هام

کم میارم از نبودنت تو قصه هام

زندگیمو با سادگی می خوام که قسمت بکنم

یه باغی از ترانه های دلمو فقط به اسم تو کنم

ترسم اینه که راهمون جدا بشه

گل های باغ دل من یکی یکی پژمرده شه

دوستت دارم اینو خودت خوب میدونی

فقط می خوام تا آخرش پای حرفات بمونی

۲۰۰۸

+نوشته شده در پنجشنبه شانزدهم خرداد 1387ساعت13:30توسط الناز غیابی | |

 

(( قاصدک ))

قاصدکهای غریب

مسافر خسته اتاق سردم شده اند

چراغ همواره خاموش است

اتاق غرق نور سرخابی غروب رنگ خورشید

و من همواره نبض عاشق قصه را لمس می کنم

بوسه قاصدکی خلوت باغ ذهنم را پر می کند

و من از دور دست ها آوای دلی را  می شنوم

غزلی عاشقانه ذهنم را طواف می کند:

الا یا ایهاالساقی ادرکاسا و نا ولها

که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکلها

شب است و آهنگ وصال در گوشم زمزمه می شود

به نیت وصل یار شمعی روشن کرده و تا صبح با او راز و نیاز می کنم

و ذره های وجودم به امید دیدار او

فواره ای از شادی شده و ترانه وصل را می خوانند.

                                                                                                ۲۰۰۸

+نوشته شده در شنبه یازدهم خرداد 1387ساعت20:48توسط الناز غیابی | |

(( سرگردانی ))

سرگردانم در این لحظات

باز هم قایقی کاغذی شده ام شناور در دل دریا

سرگردانم در این لحظات سرد و سنگین

با کوله باری از خستگی این سالها

دفتر شعرم پر شده است از شعرهای خالی

و زمان چه سبک از میان افکارم کوچ می کند

این روزها مهتاب شاهد ترانه های سرگردانی من است

شده ام هیچ و درونم غوغاست

دیگر دل من دلتنگ نیست، خانه اش دلتنگی است

ضربان دل من خالی از فریاد نیست

این تظاهر به رضا، شادی و امید نیست

و چه تنها شده ام این روزها

شده ام تک بی خیال روزهای سرگردانی و بی خواب شبهای مهتابی

چه ساکت شده است دور و برم

و چه طولانیست این جاده تاریک سرگردانی

                                                                                ۲۰۰۸

+نوشته شده در شنبه چهارم خرداد 1387ساعت20:1توسط الناز غیابی | |